In 1976 studeerde ik af als interieurarchitect na een studie van ongeveer 4 jaar. Vanaf dat moment  mocht ik me interieurarchitect noemen en met mij nog vele anderen want in die tijd was dit een vrij beroep. Dus papiertje of geen papiertje....  
Na een aantal jaren werd besloten dat het beroep van interieurarchitect een beschermd beroep zou worden. Iedereen die dit vak wilde uitoefenen moest zich laten inschrijven in een register. Zorg je er niet voor dat je inschrijving geldig blijft dan mag je dit vak officieel niet meer uitoefenen, papiertje of geen papiertje...

Waarom deze introductie?
In 1999 ben ik een andere richting ingeslagen. Ik vond werk bij Modus Vivendi, in eerste instantie een administratieve baan.  Na enige tijd ben ik de opleiding bewindvoerder WSNP gaan volgen en tot twee jaar terug was ik voornamelijk als bewindvoerder werkzaam. Iedere bewindvoerder  is verplicht  jaarlijks bijscholingscursussen te volgen. Niet meer dan logisch want je moet op de hoogte blijven van wijzigingen binnen het vak en daarnaast zijn er altijd nieuwe dingen te leren.

De laatste jaren ben ik meer betrokken geraakt bij het werk binnen het minnelijke traject. Waar ik me altijd van bewust ben geweest is dat je niet zomaar schuldhulpverlener wordt. Schuldhulpverlening is een redelijk complex vak. Zonder theoretische kennis, met name ook juridische kennis en daarnaast praktijkervaring is het niet mogelijk om  in dit werk betrouwbare diensten aan te bieden.
Schuldbemiddeling is aldus art. 47 WCK (wet op het consumentenkrediet) verboden. In art. 48 worden de uitzonderingen op art. 47, eerste lid, benoemd. Als bewindvoerder blijk ik aan schuld-bemiddeling te mogen doen.
Zonder een aanvullende opleiding? Ja, zonder een aanvullende opleiding! 
Ondanks dit gegeven heb ik, toen de NEN-certificering in beeld kwam, besloten een opleiding schuldhulpverlening te gaan volgen met de bedoeling een aantal certificaten te halen.  Heel wat studie-uren verder en intussen in het bezit van twee (NEN-)certificaten (module A en C) kan ik zeggen geen spijt te hebben van de investeringen. Ik heb me heel wat kennis eigen gemaakt en voel me “vrij” om, naast mijn werkzaamheden binnen de WSNP, mij ook als schuldhulpverlener in te zetten.
Ik was er al van overtuigd dat iedereen die als schuldhulpverlener wil werken een opleiding zou moeten volgen. Dit zelf intussen gedaan hebbend ben ik daar nog meer de noodzaak van gaan inzien. Sterker nog ik vind dat iedereen die dit werk wil doen zichzelf of zijn werknemers zou moeten verplichten een opleiding te volgen.

Mogelijk wordt NEN 8048  aangepast en zijn schuldhulpverlenigsorganisaties niet verplicht om met gecertificeerde schuldhulpverleners te werken.
Schulhulpverlener is jammer genoeg nog steeds een vrij beroep.