Jawel beste lezers, het is de gerechtsdeurwaarder vaak niet gegund. Een beleefde groet, een aangeboden kopje koffie, een korte babbel over het weer. In tegenstelling tot wat de postbode wordt ‘gegund,’ heeft deze door de Kroon benoemde openbaar ambtenaar vaak het nakijken en moet hij zich zo nu en dan onder ongunstigere omstandigheden van zijn taken kwijten. Het ter hand stellen van poststukken is dan ook één van de weinige overeenkomsten tussen het beroep van gerechtsdeurwaarder en van postbode. De verschillen komen al direct terug in de kosten die met het uitreiken van het poststuk gepaard gaan: de kosten van een royaal gefrankeerde brief die de postbode bezorgt ten bedrage van hooguit twee maal € 0,44 eurocent tegenover de € 73,89 die de deurwaarder krachtens het Btag (Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders) en de Regeling van de Staatssecretaris van Justitie van 30 november 2009, nr.5631456/09 met ingang van 1 januari 2010 in rekening mag brengen wanneer hij een eenvoudige dagvaarding ter hand stelt.

Dit laatste overkwam de heer B. de Wolf die onlangs onderhoudswerkzaamheden aan de toog van zijn café ’t Praathuis had laten verrichten door Timmerbedrijf W. Bever. Laatstgenoemde had, na meerdere schriftelijke aanmaningen nog altijd niet betaald gekregen. De nota voor de verrichte werkzaamheden bedroeg € 625,=. Op een dag stond niet de trouwe postbode ‘Ome Gerrit’ aan de deur, maar werd de heer de Wolf onaangenaam verrast door, jawel: de gerechtsdeurwaarder!
Het ongenoegen en de frustratie van de Wolf werd versterkt nadat hij zich door de aaneengesloten ambtelijke tekst worstelde en las dat de dagvaardingskosten, zijnde het verschuldigde griffierecht en het salaris van de gemachtigde van respectievelijke € 158,= en € 100,= ook voor zijn rekening kwamen. Ook hier bleef het niet bij. Ter zekerstelling van verhaal kwamen de kosten terzake van derdenbeslag eveneens voor rekening van de heer de Wolf. Bij Regeling nr. 5631456/09 mocht de gerechtsdeurwaarder voor het betekenen van het vonnis, alsmede betekenen- en leggen van derdenbeslag met ingang van 1 januari 2010 respectievelijk € 71,12, € 110,23 en € 62,56 in rekening brengen. Tussenkomst van de gerechtsdeurwaarder heeft ertoe geleid dat de onbetaalde rekening van W. Bever met € 430,79 (68,9%) werd verhoogd!

De heer de Wolf was ten einde raad en wendde zich tot de Ooievaar Schuldhulp BV, die krachtens art. 48 lid 1 sub b Wck door de gemeente was gemandateerd om schuldhulpverlening te mogen uitvoeren. De heer B. de Wolf had immers ook al vele rekeningen onbetaald gelaten bij onder meer Zoef Koeriersdiensten BV, sigarenleverancier Momfer V.O.F. en dokterspraktijk Meindert. De financiële wanorde van de heer de Wolf, alsmede de tegenvallende jaarcijfers, hebben ertoe geleid dat ’t Praathuis haar deuren gedwongen moest sluiten en de heer de Wolf was aangewezen op een inkomstenvoorziening op bijstandsniveau. In het licht van de inkomstenpositie van de heer de Wolf, heeft Ooievaar Schuldhulp BV Timmerbedrijf W. Bever gevraagd om het derdenbeslag op te schorten en akkoord te gaan met een derde van de vordering middels voldoening in maandelijkse termijnen. Welnu, Timmerbedrijf W. Bever heeft moeten ‘investeren’ om verhaal te halen bij  de heer de Wolf, maar blijft uiteindelijk met lege handen achter…

De bijkomende proces- en beslagkosten maken dat de oorspronkelijke vordering aanzienlijk in omvang  is toegenomen, waardoor niet alleen de heer de Wolf (nog) verder in de problemen is geraakt, maar ook Timmerbedrijf W. Bever het nakijken heeft. De overheid heeft intussen in het laatste kwartaal van 2009  de aanzet gegeven een regeling in het leven te roepen om de hoge incasso aan banden te leggen. Er ligt intussen een wetsvoorstel voor een regeling ter normering van de vergoeding voor incassokosten.  Ofwel de kosten die een schuldeiser maakt om een geldvordering te innen, indien de schuldenaar deze niet uit zichzelf betaalt. Voorgesteld wordt om een maximale vergoeding voor incassokosten voor vorderingen met een hoofdsom tot 25.000 euro vast te leggen. In dit wetsvoorstel is de grondslag opgenomen voor de algemene maatregel van bestuur waarin de vergoeding voor de incassokosten wordt gemaximeerd.

Het nobele voornemen van de overheid de toenemende incassokosten aan banden te leggen staat echter haaks op haar voornemen de griffiekosten te verhogen. Wetsvoorstel 31 758  (vergaderjaar 2009-2010) terzake de invoering van een nieuw griffierechtenstelsel in burgerlijke zaken, welke nu bij de Eerste Kamer ligt, strekt tot verhoging van de griffiekosten met 37%.  Intussen buigt ook de Tweede Kamer zich over Wetsvoorstel 32 021 (vergaderjaar 2008-2009) wat in de toekomst kan leiden tot opnieuw een toename van de hoogte van het griffierecht. Dit zal dan neerkomen op een verhoging van 80% ten opzichte van het huidig verschuldigde griffierecht. De dagvaardingskosten in de kwestie Timmerbedrijf W. Bever versus B. de Wolf zouden als gevolg van de tussenkomst van de overheid alleen al in de nabije toekomst derhalve € 599,89 kunnen gaan bedragen.

Dat de gefingeerde personages in dit schrijven verdacht veel gelijkenissen vertonen met prominente figuren uit een bekende kindertelevisieserie uit de periode 1968 tot 1973, berust op louter toeval.
Niet voor niets gebruikte dichter, schrijver en leraar Jean de la Fontaine in 1668 fabeltjes om ‘dingen die in de wereld gebeurde’ duidelijk te maken. Mocht u hierna denken dat interventie van de overheid, door middel van het aan banden leggen van de incassokosten, leidt tot verlaging van verhaalskosten, dan is dat een fabeltje. Jawel, Nederlandse Regering; oogjes dicht en snaveltjes……eh, ook dicht!