Op de toelatingsbeschikking van de Rechtbank lees ik het adres van de schuldenaar en voer deze in op mijn TomTom. Op dat moment bedenk ik me dat ik de straatnaam eigenlijk al uit mijn hoofd weet te vinden. De afgelopen maand heb ik deze straat al vaker bezocht. De afgelopen tijd heb ik bij meerdere huisnummers in die straat  aangebeld. Ik besluit mijn TomTom weer van de voorruit te halen en de route uit het hoofd te vervolgen. Het bewuste adres ligt, zoals ik al vermoedde in een met hoogbouw omgeven eind jaren’70-wijk. Het hoge huisnummer verraadt de etagehoogte van het flatgebouw. Uit piëteit met de insolventiesituatie van de schuldenaar besluit ik, uit moreel oogpunt, mijn zwarte bedrijfsauto van Zweedse makelij (waarvan het eigendom om insolventieredenen, onlangs in Nederlandse handen in overgegaan) een flatblok verderop te zetten. Immers, het is niet de eerste keer dat een schuldenaar mij tijdens een onderhoud in één van de zalen van het Paleis van Justitie, herinnert aan mijn fanatieke ‘pleidooi’ tijdens het huisbezoek, dat hoe dan ook, tenminste het bewindvoerdersalaris dient te worden voldaan en vervolgens mijn zakelijke mobiliteitskeuze daar tegenover stelt…

Op het bellentableau aan de voorzijde van het flatgebouw druk ik op een knopje naast een lege ruimte waarop ooit een naambord was bevestigd. Uit de brievenbussen steken poststukken waar ik van sommigen de lay-out van de gevouwen A4-enveloppe herken van de stapels brieven die ik wekelijks via de postblokkade in ontvangst mag nemen. De uiterst zakelijke lay-out en dwingende boodschapteksten in lettertype ‘Arial Black’ suggereert een incassokantoor of deurwaarder als afzender. Na tweemaal aanbellen klinkt een krakerig “hallo, wie is daar” vanuit de luidspreker boven het bellentableau. Na mij te hebben voorgesteld als bewindvoerder gaat de glazen voordeur automatisch open en sta ik na tien meter voor de lift die mij op de 9e verdieping zal afleveren. Op de open balustrade aangekomen behoed ik me voor een verkoudheid door mijn jas maar dicht te knopen tegen de herfstkou. Een bordje waarop “935 – 985” wordt vermeld, wijst linksaf op de balustrade. Een blik over de balustade  trakteert mij op een weids uitzicht over onze Hofstad. Op dat moment ervaar ik de feitelijke anonimiteit van de schuldenaar. Op 9 hoog, verscholen in de menigte…

Kort nadat ik conform de schriftelijke instructie, vermeld op een strookje plakband op de deurbel met het opschrift “bel kapot, kloppen a.u.b.,” mijn aanwezigheid kenbaar maakte, zie ik het raamgordijntje van de aan de voorkant gelegen keuken op en neer gaan. Vervolgens hoor ik tenminste drie sloten ontgrendeld worden en gaat de deur voorzichtig open. Een Nederlandse man van middelbare leeftijd doet schichtig open en vraagt of ik een deurwaarder ben. Op dat moment bedenk ik me dat mijn bewindvoerderpasje voorin mijn portemonnee zit en besluit het pasje te laten zien. Met een goedkeurend knikje word ik binnen gelaten. “Ik slaap al een week niet” mompelt de man, die mij voorgaat op weg naar de keukentafel. Ik realiseer me weer opnieuw dat veel schuldenaren inderdaad van de zenuwen niet slapen, uit angst voor mijn bezoek. “U mag alles meenemen hoor” mompelt de man verder terwijl hij met trillende handen een plukje zware shag in een vloeitje probeert te mikken. “U vindt het toch niet erg dat ik in mijn eigen huis een sjekkie opsteek?” Met een goedkeurend knikje stel ik hem op zijn gemak. Nadat de blauwe rook niet langer het zicht op de met volle asbakken bezaaide keukentafel belemmerde, begon ik met mijn uitleg over de uit de schuldsaneringsregeling voortvloeiende gevolgen- en verplichtingen.

De man had alle gevraagde papieren keurig gebundeld in een kleurrijke ordner met Disney-figuurtjes erop. Voorafgaande aan het huisbezoek had ik de man een checklist, een invulformulier en een informatiepakket toegezonden. Het gebeurt niet vaak dat de checklist zo zorgvuldig was afgevinkt en het formulier volledig was ingevuld. De gevraagde papieren bleken verder actueel en de bankafschriften van het afgelopen half jaar waren keurig op volgorde gekopieerd. “Ik heb ruim een half uur bij de Lidl staan kopiëren” licht de man toe. Na een compliment van mijn zijde glunderde de man en ontstak opnieuw een lucifer om zijn sterk in omvang afgenomen peuk opnieuw aan te steken.
“Ik ben gedeeltelijk arbeidsgeschikt” zegt de man vervolgens en haalt uit een plastic Digros-tas naast zijn koelkast, een opgevouwen enveloppe met hierop het logo van het UWV.
Na de inhoud van de enveloppe te hebben gelezen, merk ik op dat de man voor 45 procent werd afgekeurd wegens rugklachten en ontstekingen aan zijn rechter been. Uit de salarisspecificaties kan ik aflezen dat de man voor halve dagen op een reproafdeling van een school werkzaam is. Ter illustratie van zijn medische klachten wijst hij naar het aanrecht waarop een verzameling medicijnen was uitgestald. “Ik zie het” antwoordde ik begripvol.

De oorzaak van de schuldproblematiek had te maken met gevolgen van een aanrijding met een auto. De man was als gevolg van de aanrijding niet meer in staat zijn beroep als timmerman uit te voeren. Wegens het feit dat hij ziek thuis kwam te zitten ging zijn inkomen fors naar beneden. Om de “gaten te dichten” had hij enkele kredieten afgesloten.
Gemeentelijke schuldhulpverlening slaagde niet wegens het gebrek aan medewerking van een tweetal bankinstellingen die er bekend om staan prime time ‘financiële producten’ aan te bieden, die in drie stappen (kiezen, invullen en op de bus doen) kunnen worden aangevraagd. Met een schuldenlast van iets meer dan € 10.000,=  kwam deze man ‘nog goed weg.’ Althans, in vergelijking met de vaak veel hogere schuldenlasten die ik in mijn bewindvoerdercarrière ben tegengekomen is de schuldenlast in casu binnen de perken gebleven.

Tijdens de bezichtiging van de overige vertrekken van de wat rommelig ogende flat, stuit ik niet op zaken van bovenmatige waarde. De verontschuldiging van de man voor het bezit van een computer daterende uit het tijdperk dat volgde op Commodore 64, sloeg ik barmhartig in de wind. De waarde van het grijs- en crèmewit gekleurde apparaat taxeerde ik op nihil.
“Hij is nog net snel genoeg om ermee te internetten, zodat ik de boedelbijdragen maandelijks via telebankieren kan storten op uw rekening” lichtte de man ongevraagd toe. “Dàn zal ik hem niet meenemen,” antwoordde ik lachend terwijl ik naar de voordeur liep.
“De volgende keer zal ik het huis opruimen,” zei de man terwijl hij mij de hand schudde bij mijn vertrek. “Dat was ik inderdaad vergeten op de checklist te zetten,” antwoordde ik terug.

Het volgende adres is in Zoetermeer. Toch maar weer even de TomTom aanzetten…